16 listopada 2016 r. odbyło się dwudzieste spotkanie literackie w Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk”, którego tematem było „Zadumanie”.

Uczestniczyli w nim twórcy i miłośnicy poezji. Pan Ryszard Jaśniewicz przeprowadził trening poprawnej wymowy. Następnie recytowano utwory poświęcone własnym przemyśleniom i tym którzy odeszli od nas. Wyróżnienie otrzymała pani Irmina Sajnóg-Golińska. Nastrój był ciepły i sympatyczny. Dekorację salki do tematu przygotowała pani Katarzyna Tkaczewska.

Następne spotkanie odbędzie się 14 grudnia 2016r. o godz.17.00 w Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk”, pod hasłem „Najpiękniejsze wiersze pod choinkę” na które serdecznie zapraszamy miłośników i twórców poezji.

(WJ)

Zdjęcia: Wacław Janocki

Utwory prezentowane na spotkaniu miłośników poezji

skupionych w Klubie Naszego Gdańska

Z A D U M A

Czas  igra  kolorem

liście  muśnięte  złotem

spadają

nagie  konary  drzew

przywołują  wspomnienia

pamięć  ożywia  tych

co  odeszli …

niemy  płomyk  znicza

łączy  dwa  światy …

jesienią

chmury  tańczą  pospołu

deszczem  szemrze  zaduma

morską  falą  płynie  nostalgia …

na  klawiaturze  zdarzeń

nie  ma  powrotu

Grażyna  Brylska

„Mama”

Dawałaś wskazówki

Ganiłaś gdy było coś nie tak.

Uczyłaś uczciwości,

Prawdy

Miłości,

Przyjaźni.

Umiałaś przekazać

Wartości życia.

To Ty byłaś drogowskazem

Prawdziwego, pełnego istnienia.

Irmina Sajnóg-Golińska

„Droga”

Nie wiem

Jak długo szłam do Ciebie

Czas mijał

Czy zatrzymał się może

Była cisza

Samotność i cierpienie

Zatrzymałam się na chwilę

A może na wieczność.

Irmina Sajnóg-Golińska

„Oczekiwanie”

Analizując te lata

Wspólnie przeżyte

Te chwile radosne,

Smutne i bolesne

Ile z tego zostało

W pamięci i w sercu

Czy byłeś

Jesteś

A może będziesz.

Irmina Sajnóg-Golińska

B R A M A

Poznając  promenadę  życia

unoszę  cierpienia

odeszli  najbliżsi

lęk …

jak  TAM  jest ?

Brama –

przed  nią

bieg  radości  i  trosk

za  nią

inny  wymiar  istnienia

zwalniam  tempo

wciąż  idę …

Grażyna  Brylska

Listopadowe zamyślenie

Już popołudnie, listopad
Ciemne pierzaste obłoki
tu i ówdzie podświetlone
przez ostatnie promienie
zachodzącego słońca,
jak w lamówkach złotych.

W powietrzu zawisł
szaro niebieski spokój.
Cisza, pomimo że,
na ulicach wzmożony ruch.
Wszyscy się śpieszą
tam, gdzie cisza najcichsza.

Elżbieta Aletorowicz

Cmentarze

Ciepło unoszące się znad
palących się zniczy
ogrzewa ostatnie liście
na drzewach.
Złoto za chwilę opadnie
Zczernieją czerwienie.
Wszystko zniknie, odejdzie
jak Ci, co już drzemią pod ziemią.

Jeszcze tyle piękna.
Świat barwi się kolorami.
Nad polami mgiełki
unoszą melancholię.
I tylko ta myśl błądząca,
daleko,
tam, gdzie oni już dziś
a my, jutro będziemy.
Tam, gdzie nie ma już końca.

Elżbieta Aletorowicz

Przemijanie

Przemijają lata dni i miesiące

Z kalendarza zerwiesz jeszcze jedną kartkę

Po drodze biegnąc być może zapomnisz

Tych co odeszli w daleką podróż

 

Przy blasku świecy siedząc za stołem

Wśród pożółkłych fotografii

Odnajdziesz nie jedną chwilę szczęścia

Przeżytą wspólnie w ogrodzie wśród kwiatów

 

Ożyją wtedy dawne przygody

Związki odrodzą się w innym wymiarze

Wspomnienia już zalśnią nowym blaskiem

Nad przemijaniem smugą nadziei

Barbara Dębska

LOTNIKOM

Cisza -żałoba trwa

Wam chłopcy bija dzwony

Niebo purpury barwę ma

I płaczą Antygony

 

Oddano salwy i honory

Pośmiertnie  dano wam zaszczyt.

Kto dzieciom waszym uśmiech da

Kto sprawdzi im zeszyty…

 

Już wnuków  nie przytuli nikt

Na lody z nimi nie pójdziecie

Wasz uśmiech wśród popiołów znikł

Pozostał płacz kobiecie.

 

Samotne w oknach stoją  matki, żony

Niebo purpury  barwę ma

I płaczą Antygony…

Krystyna Anna Degutis

ZAMYŚLENIE  NAD POEZJĄ

Dopóki pieśń wiatru słyszymy

Wzrok podnosimy do gwiazd

Życie kochać umiemy

Żyje poezja  w nas

 

Dopóki stajemy w zachwycie

Nad kroplą ,którą zostawił deszcz

W najmniejszym bycie

Wszystko poezją jest…

Krystyna Anna Degutis

Aleja Przyjaciół Iwaszkiewicza

Powód zadumy

Przede mną pelargonie, żółtawa śliwa

I ogromne wierzby

Aleja wspomnień

Za oknem na każdej gałęzi, na liściu

Oni

Uśmiechają się do mnie

Rozmawiają, zadają pytania

Cieszą się, czasami denerwują

Pamiętają o wszystkim

Moje sprawy, nasze życie

Jesteśmy razem

To takie proste

Wystarczy spojrzeć w słońce

Tam widać Aleje Białych Brzóz

Prowadzące do naszego życia

Drzwi otwierają się

I oto zaczyna się normalny dzień

Z prysznicem, herbatą i nieprzeczytaną gazetą

Za chwilę wejdzie sprzedawca gęsi

Wraz z otwierającymi się drzwiami wpada wiatr

To nie tak miało być

Spadają

Radości i troski tamtych dni

14.11.2016

Ryszard Jaśniewicz

Zamyślenie

Święto Zmarłych łączy się z głębokim przemyśleniem-

wielki żal dla tych co odeszli do niebiańskiej bramy.

Dzień ten dla nas jest bardzo mocnym wspomnieniem,

byliśmy wśród ludzi, którzy opuścili nas niespodzianie.

 

Modlitwa, znicze i kwiaty na grobach złożone,

dla bliskich, znajomych i tak dobrze znanych.

Niech przypomną się nam lata razem spędzone,

w naszych sercach zostaną na zawsze kochanych.

Wacław Janocki

Na pokrzepienie serca

Łzy jak krople rosy często na twej twarzy,

myślisz o cierpieniu i nigdy nie marzysz.

Lecz dusza i ciało jest w ciągłej potrzebie;

zrzuć jarzmo przeszłości, pomyśl o istnieniu!

 

A nie będzie późno na doznań rozkoszy,

nie w sferze mamony co rozumy korzy,

lecz w pięknie stworzenia, które Bóg nam zsyła.

Przewodniczką będzie Panna czysta, jej imię Maryja.

 

Wszystko co zamierzasz powierz w zaufaniu

a odzyskasz spokój i pewność w działaniu.

Bo miłością wielką ciągle Bóg nas darzy,

jeśli o miłości dalej swojej marzysz;

 

To pomyśl o Jezusie, o Jego cierpieniu

w naszym krótkim życiu Jego zrozumieniu.

Uwierz On nas kocha, wspiera, daje siłę woli

i nigdy nas nie opuści chociaż bardzo boli.

Wacław Janocki

 

 

 

 

 

W dniu 12 października odbyło się dziewiętnaste spotkanie literackie w Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk”, którego tematem była „Jesień”. Uczestniczyli w nim twórcy i miłośnicy poezji.

Aktor p. Ryszard Jaśniewicz wyrecytował utwory własne, poprosił też o krótki trening poprawnej wymowy. Autorzy recytowali utwory poświęcone „Jesieni”. Wyróżnienie w postaci  ptasiego pióra otrzymał p. Mieczysław Soroka-Korczyc. Atmosfera była miła i ciekawa.

Jesienną dekorację salki przygotowała p. Katarzyna Tkaczewska. Następne spotkanie odbędzie się 16 listopada 2016 r. o godz.17.00 w Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk”, pod hasłem „Zadumanie”, na które serdecznie zapraszamy miłośników i twórców poezji.

(WJ)

Fot: Wacław Janocki

Utwory recytowane podczas spotkania

Biała mgła

Biała mgła nad jeziorami smutku

a nad polami zwiewny szelest przemijania

Jesień w kolorach dojrzałości

wchodzi w krajobraz istnienia

Błądzi z zapachem zgniłego powietrza

zachodem odległego słońca

 

Biała mgła odżywczy nektar

Łakom daje przebudzenia

Usypia tęsknoty

W ramionach nocy

Barbara Dębska

„Dotyk jesieni”

Wczoraj wieczorem – na mym ramieniu,
Promieniem źródła co jeszcze bije…
Usiadł przed zimą jesieni dotyk,
Którego serce gorące żyje…

Jeszcze go czuję… Niewinność czystą,
Drżącą przypływem zachodu słońca,
Zrodził wrześniowe brzemię jabłoni,
Jak matka dziecię chroniąc bez końca,

Ogień…! Tak blisko… Skąd go pamiętam?
Płomienne słowo, zamykam oczy,
By je zatrzymać nim umknie w ciemność,
Zanim przypłynie ocean nocy…

Gasną zbyt szybko oczu granice,
Przez których głębia duszy zagląda.
To lustra, którym trzeba dać czasu,
By można było się w nich przeglądać…

Aż się narodzi przestrzeni światłem,
Skąpany bólem na nieboskłonie,
W zieloność listków delikatności,
Jakby muśnięciem pośród Twych dłoni,

Żar…! Jakże blisko…! Jakże nie spłonąć,
Słowem pomiędzy – Twymi słowami…
Kruchość listowia – tak łatwo – zniszczyć,
Chłodem jesiennym – pomiędzy nami…

Mieczysław Soroka -Korczyc

10-12.10.2016 Kraków – Tczew

 Jesienna droga

Jesień wręcza złote bukiety
rozsiewa swą woń
kwitną astry, wrzosy
czerwieni się jarzębina

mglistym porankiem
podążamy przez park
szelest zrudziałych liści

blask naszych oczu, melancholia
słowa cichsze od szeptu
twój parasol nade mną….
przed nami jeszcze tyle dróg…..

Joanna Kochanowska

Jesienny pocałunek

Jesienne niebo zgasło złotem zachodu
Brunatne pola kołyszą ciszę
Cykad już nie słyszę, świerszcz za kominem
miejsce swoje znalazł, by smęcić przez zimę.

Liść poruszony podmuchem wiatru
z gałązka się pożegnał, tworząc
obok drugiego, kolorowy znak na kobiercu.
Co ranek przyniesie? Jeszcze tyle kolorów.

Jesień w lesie i na przemyślenia chwila,
Piękny spacer złoconymi alejkami parku,
szelest liści pod stopą.
Poskładam bukiety z liści złotych
i kasztan na szczęście ze ścieżki zabiorę.

Spójrz, nadchodzi długi jesienny pocałunek.

Elżbieta Aletorowicz

Jesień aktora

Zapatrzyłem się w krzak jarzębiny

Jesień na nim wycina kształty

A ja chciałbym zostawić z lata

Tej czerwieni burzliwe rauty

Chciałbym jeszcze z jesienią zatańczyć

Krokiem pełnych radosnych zmagań

I o rudych zaśpiewać liściach

A tu zjawia się deszczu plaga

I już jesień zasiada na tronie

piękna jest i bardzo wyniosła

drzew gałęzie gną się i prężą

Jesień zimnem poranków wyniosła

ale we mnie jest siła jesieni

Ja jesienią kochałem i kocham

gwiazdozbiory ja zbieram jak kwiaty

Zaczynałem grę życia i grałem.

Ryszard Jaśniewicz

Jesień

Jesienne niebo już chmurami zasłane

deszcze i zimno przychodzą na zmianę.

Będzie trudno zapomnieć o tak miłym lecie,

lecz barwy jesieni stroją się w komplecie.

Piękno przedstawiają w różnorodnym wzorze,

podobnie na niebie świecą barwne zorze.

I tak w każdym roku i w każdej jesieni !

Krajobraz przyrody w tym czasie się zmieni.

 

Zmiany pory roku mocno inspirują,

różnie też ludzie na co dzień się czują.

Jesień nam pomoże swą barwą promieni,

humor się poprawi i nastrój odmieni!

Wacław Janocki

          PAŹDZIERNIKOWE    DYKTANDO

Pszczele  skrzydła  nektar  niosą

z  miododajnych  wrzosowisk

na  liliowo-różowym  polu  –  pożółkłe  liście

w  pachnącej  ściółce  –  różnobarwne  kapelusze

koźlarzy,  borowików,  muchomorów

po sąsiedzku  –  cierpkość  żurawin

leśne  wierzeje  zdobią

granatowoczarne  jeżyny

w  dębowym  cieniu  –  rozsypane  żołędzie

zza  płotu  wyniosły  słonecznik

spoziera  na  pęki  jarzębinowych  korali

z  wiatrem  lecą  lniane  paździerze

by  zdążyć  na  czas –

zanim  złota  jesień  wysączy

bursztynowy  napój  Bachusa

w  żyznym  królestwie  plonów  ziemi

dworzanie  drzemią

jeżówki,  mimozy,  chryzantemy

otulone  pajęczyną  babiego  lata

tańczą  w  październikowym  polonezie

płonące  buki,  rdzawe  klony

splatają  niepowtarzalny  korowód

Grażyna Brylska

Październikowe łzy

Październik zapłakał
nad losem jesieni.
Jesteś taka piękna,
a wnet to się zmieni.
Obedrą Cię wiatry
z sukienek w kolorach,
drżeć będziesz na wietrze,
idzie już ta pora.

Ronią łzy od rana
z październikiem niebo.
Chyba pomyślały
o zimie coś złego.

A ja już nie płaczę
pogodzona z losem
Zapamiętam sobie
radość z przeszłych wiosen.

Elżbieta Aletorowicz

„Ptaki”

Znów, jak wędrowne ptaki płyniemy,
Przez oceany nieba błękitne.
A gdzieś daleko w dole… Przed nami…
Nadziei pola wrzosami kwitną…

Brzozy przydrożne – słońce w kąpieli,
Złotych promieni – ośmiela bielą –
Jeszcze zielenią przepychu pachną,
Cieniem swych skrzydeł ze mną się dzieląc.

Droga się czerni – wśród krzewów głogu,
Aż po horyzont – nie mając końca…
Klucze żurawi wstały o świcie,
By przed odlotem poszukać słońca…

Wciąż uciekają – nie wiem dlaczego?
Coś porzucają… Gdzieś odlatują…
Na świata krańce – tylko im – znane…
Czy odlatując – też smutek czują?

Kiedyś, jak one – też chciałem odejść,
Wszystko co we mnie zapakowałem,
W mym sercu niosąc – lecz serce pękło –
Zatem na zawsze tu pozostałem…!

Mieczysław Soroka-Korczyc

Tczew – Warszawa, w podróży 2.12.2013

JESIENNA WĘDRÓWKA

Wolny wędruję wśród obrazów

Poprzez rzeźbioną światłem przestrzeń

Raz dolinami raz wzgórzami

Przez nie kończącą się kolekcję

Wiersze się układają same

W jesiennych wspomnień panoramę

Obraz w poezję się przemienia

Objawiającą barw znaczenia

Z uplastycznioną wyobraźnią

Zdobywam szlify na kustosza

Galerii spojrzeń, bez ram, bez granic

Gdzie światło uszlachetnia kolor

Gdzie kolor zachowuje pamięć

I tylko czasem zmąci spokój

Coś na kształt ramy bez obrazu

Niedopełnieniem – próżno stracone

Spojrzy przez ramę – jak czas przez palce

Na hałaśliwe nasze mijanie

Obok cichego trwania pejzażu

Dariusz Wróblewski

26.09.2016