3 marca 2016 r. odbyło się trzynaste spotkanie literacko-poetyckie Stowarzyszenia „Nasz Gdańsk”. Uczestniczyli w nim twórcy i miłośnicy poezji.

Spotkanie zainicjowano fragmentem monologu Gustawa z IV części „Dziadów” Adama Mickiewicza – „Kobieto! Puchu marny!”. Następnie recytowano utwory własne oraz innych autorów. Spotkanie było przeplatane wymianą ciekawych opowieści o Gdańsku.

Atmosfera była miła i nastrojowa. Wystrój salki przygotowała Barbara Średniawa z Panią Katarzyną.

Następne spotkanie odbędzie się 13 kwietnia 2016 r. o godz.17.00 w Stowarzyszeniu

„Nasz Gdańsk”. Serdecznie zapraszamy miłośników i twórców poezji.

Tematem spotkania będzie motyw: „Czytaj Szekspira i od niego się ucz”.

(W.J.)

Zdjęcia: Wacław Janocki

Prezentowane wiersze

Wiosenne marzenia

Dni marcowe są szare i prawie bez słońca,

Dlatego marzymy już o wiośnie bez końca.

Spoglądając na swoją niewiastę zazdrośnie,

Czy ona też marzy i myśli także o wiośnie?

Lecz jej spojrzenie jest piękne, kuszące;

Jak kwiaty kwitnące na wiosennej łące.

Chyba już nadejdzie wiosenne marzenie.

Podobnie jak właśnie to piękne spojrzenie.

Nasze myśli razem – będą tak gorące,

Że obudzi się wiosna i marcowe słońce.

Radośnie rozgrzeje nasze serca, ramiona

I wszystko odżyje , dni szare pokona.

Więc Paniom składamy najlepsze życzenia;

Za uśmiech radosny – wiosenne marzenia.

Niech wszystko najlepiej Kobietom się darzy,

Bo Kobieta myśli miło i konkretnie marzy.

Wacław Janocki

• * *

•  PIĘKNA    PANIJesienią  przyszła do  mnie

  promiennie  spojrzała

  objęła  ramieniem

  Piękna  Pani  –  Miłość

  obudziła  serce  ospałe

  szare  dni  pojaśniały

  z  podmuchem  dobrego  wiatru

  w  dryfujący  żagiel  życia

  zniknęły  progi  codzienności

  Piękna  Pani  –  odeszła

  rozpłynęła   się  we  mgle

  została  pustka

• Grażyna Brylska

   

         PRZEDWIOŚNIE

  Leniwe  słońce  znalazło  dwie  dziurki

  namyśliło  się,  wyjrzało  zza  chmurki

  dotyka  ziemię  ciepłym  promieniem

  niby  kochanym  ramieniem

  zaspana  mucha  skrzydełkiem  trzepocze:

  „Ech, na  przystojnego  pana  skoczę”!

  Źdźbła  trawy  wolno  zielenieją

  przebiśniegi,  krokusy  się  mienią

  drzewa  i  krzewy  mają  pączki

  pasują  do  kwietnej  łączki

  ogród  kusi  nieśmiałym  zapachem

  ptaki  zwołały  sejmik  pod  dachem

  po  cichu  drepcze  wiosna  z  ukrycia

  wszystkim  da  nowe  chęci  do  życia

• Grażyna Brylska

        WIOSNA  ZA  PROGIEM

  Mróz  połamał  pazury

  stopniały  śniegi

  furknęły  w  górę  skowronki

  zakwitły  krokusy,  pierwiosnki

  forsycja – spogląda  nieśmiało

  wierzby  w  bazie  ubrane

  zwiastują  nowe  życie

  zapachniała  ziemia

  trawa  zielenią  się  wita

  wiosno!

  Jesteś  tuż  za  progiem

  pośpiesz  się!

  Czekam…

  Grażyna Brylska

• Kobieta

  Z żebra Adama stworzona
  matka i żona
  przedtem, czy potem
  kochanka,
  wybranka serca czyjegoś
  odważna,
  odejść potrafi w noc ciemną
  porzucona,
  na pastwę zostawiona losu
  silna,
  bo, żyć inaczej nie sposób,
  waleczna
  z przeciwnościami losu Joanna
  panna,
  o czym marzy dziewczyna
  dojrzała,
  słodycz gruszki i kształtów
  Wenus,
  marmurowo zimna
  winna,
  na stosie bez winy
  Ona.

  Elżbieta Aletorowicz

• List do Przyjaciółki

  I jest jeszcze ta moja słabość
  mówiłaś tak dzisiaj wieczorem
  chyba masz małą nadzieję
  więc jak się z problemem uporasz.

  Ja wiem jak boli tęsknota
  i wolno zabliźnia się rana
  lecz zawsze istnieje nadzieja
  musisz jej ufać, Kochana

  Nawet gdy znikąd pomocy
  i przytulenia brak Ci jak słońca
  zawsze ufaj nadziei
  ona ma trwać w nas do końca.

  Kobieta nie może upadać
  kobieta powinna marzyć
  nigdy przecież nie wiemy
  co jeszcze może się zdarzyć.

  Elżbieta Aletorowicz

• Niespełniona

  Z kurierem jadała posiłki,
  z pilotem zasypiała,
  i tylko zawsze rano
  niespełniona wstawała.

  Ten jeden był warszawski,
  drugi od telewizora,
  wreszcie doszła do wniosku,
  mężczyznę znaleźć pora.

  Elżbieta Aletorowicz

• U progu wiosny

  Wystarczy że, stopnieją zimowe śniegi
  Wystarczy że, słońce zaświeci mocniej
  A ja już tylko, marzę o wiośnie.

  Widzę w zieleni skąpane łąki
  Złociste mniszki, białe dmuchawce,
  Pełno ich będzie wkrótce na trawce.

  I zatrzęsienie będzie stokrotek
  A spod opłotek, jakby z ukrycia
  fiołek wonny fioletem, zbudzi się do życia.

  A jeśli zajrzysz nad strumyk szemrzący
  Wraz z niezapominajką , kaczeniec tam czeka.
  Czyż ta wiosenność nie urzeknie człowieka.

  Z lasów przydrożnych, z przylaszczką zawilec
  Zaproszą do wejścia tam chociaż na chwilę,
  W głębi będzie nas czekać konwalia majowa
  Ileż tu piękna, może zbraknąć słowa.

  Zakwitną kotki wierzby, zakwitnie leszczyna,
  Czeremcha pachnąca, no i też kalina,
  Ta z liściem szerokim
  Co w gaju rośnie nad modrym potokiem.

  Magnolie dumne i skromne forsycje
  Bielą i żółcią w ogrodach się pochwalą.
  Jeszcze liści nie mają, a już oniemiają.

  Gdy jeszcze posłuchasz słowiczego śpiewu
  Co gdzieś spod nieba wysoko popłynie,
  Czyż się czuć nie będziesz,
  Jak w niebios krainie?

  Elżbieta Aletorowicz