W Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk” 1 października 2015 r. odbyło się ósme spotkanie Kącika Literacko – Poetyckiego. Udział w nim wzięli twórcy i sympatycy poezji, tematem było; „Jan Paweł II” i „Jesień”.
Spotkanie zainicjował poeta i aktor Ryszard Jaśniewicz swoimi wierszami. Następnie twórcy skupieni w Kąciku recytowali własne wiersze poświęcone tym zagadnieniom.
Spotkanie upłynęło w bardzo miłej i nastrojowej atmosferze. Wystrój salki przygotowała Anna Stawska.
Następne spotkanie Kącika odbędzie się 19 listopada 2015 r., o godz.17.00 w Stowarzyszeniu „Nasz Gdańsk” przy ul. Św. Ducha 119/121. Serdecznie zapraszamy twórców i sympatyków poezji. Listopadowe spotkanie z poezją poświęcone będzie „Wspomnieniom ukochanych ważnych i bliskich”.
Wacław Janocki
Zdjęcia: Wacław Janocki, Janusz Wikowski
Utwory recytowane podczas spotkania
Gdy odszedłeś
O pasterzu serc ludzkich tak bardzo kochany!
Gdy odszedłeś od nas do niebiańskiej bramy,
Zachodzące słońce rzewnie zapłakało –
Tyle ludzi na świecie Cię bardzo kochało.
Wezwany do Ojca na wieczne zbawienie,
Wielki smutek nastał na ludzi i ziemię.
Lecz Ty nie odszedłeś z naszych serc daleko –
Twoja miłość nadal zaszczepiona czeka.
Uczyłeś nas miłości do Boga, do ludzi;
Wszystkiego co dobre, co świadomość budzi.
Nie zważając na trudy i wielkie cierpienie
Usuwałeś leżące na drodze kamienie.
Nienawiści, przemocy, tego zła wszelkiego,
Które ogarnęło rozum człowieka słabego.
Byłeś bratem i ojcem każdej ludzkiej duszy,
Byłeś jednym z niewielu co granice kruszy.
Dziękujemy Ci bardzo za Twoje staranie –
Wytyczyłeś nam drogę, która pozostanie;
W naszych sercach, umysłach, przyszłym pokoleniu
Dla wszystkich co bliskie człowieka zbawieniu.
Dziękujemy Panu za Twoje posłanie!
Na stolicy Piotrowej we spiżowej bramie.
Patrzysz teraz na świat z niebiańskiej oddali,
Jak się pasą owieczki w Twej rodzinnej hali.
Wacław Janocki
Gdańsk.17.04.2005 r.
PIOTRZE NASZYCH CZASÓW
Objąłeś ster Wielkiej Barki
Twa Róża Wiatrów
wyznaczała kurs
na bezkres świata,
ze wzruszeniem
odwiedzałeś Polskę,
świetliste promienie
wiodły ku Tobie
rzesze młodzieży,
witały tłumy dojrzałych
siałeś ziarno wiary, miłości,
dawałeś nadzieję.
Twa nauka – busolą życia,
przebaczenia i odchodzenia…
Otworzyłeś Bramę
Trzeciego Tysiąclecia
historyczny symbol
niezwykłego pontyfikatu.
Dziś –
Jesteś w Domu Ojca
dzieło Twego życia –
zdobi panteon świętych
Grażyna Brylska
Barwy jesieni
Jesień już sypie nam złote liście,
Rozściela wkoło kobierce z mgły,
Z podmuchem wiatru wirują myśli
W tych myślach moich jesteś i ty.
Ta polska jesień jest romantyczna,
Bez słów zbytecznych otwiera nam;
Ubraną złotem, tkaną czerwienią –
Jedną z jesiennych, tak wielu bram.
I w nią wkroczymy zauroczeni
W ciszy, skupieniu i zadumaniu,
Że myśli nasze będą tak blisko-
To jesień czyni jak w zakochaniu.
I nim nadejdą dni wiatrów, słoty,
Okryci szalem z jesiennej mgły,
Będziemy dalej tak szli w milczeniu;
Jesienną bramą, by wierzyć w sny.
Gdy z drzew opadną ostatnie liście,
Barwy jesieni zgasi nam słońce,
Czy nasze myśli nią tak natchnione
Zostaną dłużej w nas tak gorące?
Wacław Janocki
Gdańsk, 8.10.2008 r.
Jesienny pocałunek
Jesienne niebo zgasło złotem zachodu
Brunatne pola kołyszą ciszę
Cykad już nie słyszę, świerszcz za kominem
miejsce swoje znalazł, by smęcić przez zimę.
Liść poruszony podmuchem wiatru
z gałązka się pożegnał, tworząc
obok drugiego, kolorowy znak na kobiercu.
Co ranek przyniesie? Jeszcze tyle kolorów.
Jesień w lesie i na przemyślenia chwila,
Piękny spacer złoconymi alejkami parku,
szelest liści pod stopą.
Poskładam bukiety z liści złotych
i kasztan na szczęście ze ścieżki zabiorę.
Spójrz, nadchodzi długi jesienny pocałunek.
Elżbieta Aletorowicz
